http://www.damagedgoods.be

Damaged Goods werd in 1994 opgericht in Brussel en is onlosmakelijk verbonden met Meg Stuart (°1965, New Orleans, VSA), de creatieve motor achter het gezelschap. De naam Damaged Goods is ontleend aan de fascinatie van de choreografe en danseres voor de onvolkomenheden van het menselijke lichaam. Ondanks de specifieke en atypische bewegingstaal konden voorstellingen als Disfigure Study (1991), No longer readymade (1993) en No One is Watching (1995) snel op bijval rekenen bij zowel het Belgische als het Europese publiek.

Damaged Goods heeft gaandeweg een eigenzinnige poëtica ontwikkeld. Een constante hierin is de zoektocht naar nieuwe samenwerkingsverbanden, presentatiecontexten en de métissage tussen theater, architectuur en beeldende kunst. Zo werkte Stuart midden jaren negentig samen met beeldende kunstenaars zoals Bruce Mau, Lawrence Malstaf, Gary Hill en Ann Hamilton voor de Insert Skin serie. In nauwe samenwerking met theaterregisseur Stefan Pucher en videokunstenaar Jorge León ontwikkelde ze het in situ-project Highway 101 (2000-01) in zes verschillende steden.

“I could say that for me all movement expresses desire. Not simply physical desire or the erotic or the material desire of wanting, owning or inhabiting something but the desire to make contact, to announce to expose oneself to the viewer and the other on stage. Consequently all movement also expresses and incorporates the missing, the failed communication, the censored and all conditions real or projected that block any action or connection from taking place. Often my choreographies are constructed from impossible tasks, such as the will to compress time, to rewrite one’s history, to live in many bodies at once, to fully experience the pain of another, to embrace emptiness, to show all perspectives of a complex situation in a single gesture. ” (Meg Stuart – december 2007)

Via residenties bij Schauspielhaus Zürich (2000-04) en Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz in Berlijn (sinds 2005) raakte Meg Stuart vertrouwd met de Duitse theatercontext, wat resulteerde in samenwerkingen met regisseurs als Stefan Pucher, Frank Castorf en Christoph Marthaler. In diezelfde context creëerde Stuart grootschalige voorstellingen, van ALIBI tot It’s not funny en Do Animals Cry. Toch blijven speciale projecten haar uitdagen. Na de baanbrekende improvisatieserie Crash Landing, geïnitieerd in 1996 samen met Christine De Smedt en David Hernandez, blijft Stuart zich engageren voor verschillende improvisatieprojecten zoals Auf den Tisch! (sinds 2005) en Politics of Ecstasy (2009), deze laatste in samenwerking met Jerem Wade en Eike Wittrock. Stuarts werk is gepresenteerd op Documenta X en voor Manifesta7 in Bolzano creëerde ze de video-installatie The only possible city.

Meg Stuart en Damaged Goods ontvingen de Mobil Pegasusprijs op het Sommertheaterfestival in Hamburg (1994) voor No Longer Readymade; de Cultuurprijs K.U.Leuven (2000); de Duitse theaterprijs Der Faust (2006) voor haar choreografie van Replacement; de prestigieuze Franse Prijs voor Kritiek (2008) voor Blessed; een speciale prijs voor Maybe Forever op het BITEF Festival in Belgrado (2008); een New York Dance and Performance Award (2008), beter gekend als Bessie Award voor het geheel van haar oeuvre; de Vlaamse Cultuurprijs in de categorie podiumkunsten (2008).