‘Horatio, ik sterf, jij leeft!' Altijd tijd voor Shakespeare. Zo denkt HETPALEIS, zo juicht freelance regisseur Piet Arfeuille en dat moeten wij ook beamen, nu hun Hamlet uit 2005 opnieuw wordt opgevoerd. Samen met een solide en overtuigende groep spelers stelt Arfeuille een heldere, stuwende en actieve Hamlet voor die jong en oud kan bekoren. Dat is op zich een grote verdienste. Wie vreest dat een bewerking voor jongeren automatisch tot versimpeling en behaagzucht leidt, krijgt hier lik op stuk.

De Nederlandse schrijver en theatermaker Eric de Vroedt (ex-Tg Monk) is met mightysociety5 (‘powered by' Toneelgroep Amsterdam) halfweg zijn tiendelige cyclus over prangende maatschappelijke kwesties. Na spraakmakende delen over spindoctors en populisme, terreur en globalisering, werpt de Vroedt ons nu de vraag voor de voeten welke utopieën de jongeren vandaag in de ban houden.

Ensemble Leporello is zo'n groep die in vele dingen goed is, maar nog het beste in daar niet mee te koop te lopen. In het zo geprofileerde theaterlandschap van vandaag is dat een nadeel. Al jakkert dit tweetalige ensemble rond Dirk Opstaele al twintig jaar het hele land af met een publieksbereik en een speellijst die weinig andere gezelschappen kunnen voorleggen, op een of andere manier zal het voor de buitenwacht altijd wat in de rand blijven rommelen. ‘Sympathiek' is Leporello's epitheton geworden. Maar laat dat nu net zijn wat Macbethbranding niet is.

Drie grote kaders bakenen een ruimte af met projectiedoeken. Een vierde kader is leeg en hangt op de plek van de vierde wand, voor het oog van het publiek. Er doorheen zien we een man en ondanks de luchtige opstelling - de kaders raken de vloer niet en de vierde wand is open - is het duidelijk dat hij niet weg kan. Minotaurus van Barre Weldaad gaat niet over opgesloten mannen in het algemeen, maar wel over één opgesloten man in het bijzonder: hij, half mens en half stier, zit volgens de Griekse mythe gevangen in een labyrint op het eiland Kreta.