Wie Puccini (1858-1924) zegt, denkt spontaan La Bohème: de Italiaanse componist wordt nog steeds sterk geassocieerd met de opera uit 1896 die hem een internationale doorbraak bezorgde. De opera's die daarop volgden (Tosca, Madama Butterfly) installeerden bij de volgende generaties Puccini's reputatie als grootmeester van het Italiaanse verismo: hyperrealistische bewerkingen van een sentimenteel melodrama dat zich meestal in de lagere klassen afspeelde en draaide rond een Grote Liefde.

‘Dat is wat ouders nu eenmaal doen: hun kinderen in hun dromen helpen geloven.' Lucas Van den Eynde laat het achteloos vallen, ergens tussen neus en lippen, en de zin haakt zich vast in mijn geheugen. Precies dat onmachtige, onmogelijke streven van een vader naar het geluk van zijn kind zal uit Gezongen Zeer het meest bijblijven.

Lucas Vandervost tast de grenzen van het theater af in al zijn voorstellingen. Zo kan iedereen die al eerder voorstellingen zag van De Tijd het sobere decor schetsen nog voordat hij de zaal betreden heeft: een houten speelvloer op een lege scène en een hangende achterwand van beschilderd doek volstaan keer op keer. Nergens in de vormgeving worden pogingen gedaan om de illusie van een andere wereld dan de onze op te wekken. De tweede duidelijke handtekening van het Antwerpse gezelschap toont zich in de speelstijl van de acteurs.

Onze wereld is veranderd in een prestatiegerichte maatschappij. We leggen de lat steeds hoger voor onszelf en voor onze kinderen, we moeten steeds meer en in een steeds hoger tempo. Kleuters kunnen liefst al lezen voordat ze naar het eerste leerjaar gaan en met wat geluk spreken ze ook een mondje Frans en kunnen ze zwemmen. Volwassenen hebben eenzelfde ijzeren regime voor zichzelf dat bestaat uit hard werken, een eigen huis bezitten, verre reizen maken, kinderen krijgen en vriendschappen onderhouden.